İsmail YAĞCI | Full Stack Developer

Mobil uygulama dünyasında başarının anahtarlarından biri, kullanıcılarınıza değer sunarken aynı zamanda sürdürülebilir bir gelir modeli oluşturabilmektir. Bu noktada, Uygulama İçi Satın Alma (In-App Purchases - IAP) , geliştiricilerin en güçlü araçlarından biri haline geliyor. Abonelikler, tek seferlik ürünler, sanal para birimleri... Hepsi, uygulamanızın potansiyelini artırmanın ve kullanıcılardan doğrudan değer elde etmenin yolları. Benim geliştirme tecrübelerimde, özellikle farklı platformlarda (iOS ve Android) tutarlı bir deneyim sunma gerekliliği olan mobil projelerde, React Native 'in uygulama içi satın alma süreçlerini yönetmede ne kadar esnek ve verimli bir çözüm sunduğunu defalarca gördüm. Bu yazıda, React Native kullanarak mobil uygulamanıza uygulama içi satın alma özelliklerini nasıl entegre edebileceğinizi, platforma özgü gereksinimleri nasıl yöneteceğinizi ve gelir modellerinizi nasıl güçlendirebileceğinizi adım adım inceleyeceğiz. Uygulama İçi Satın Alma (IAP) Nedir v...

JavaScript, tek iş parçacıklı (single-threaded) bir dil olmasına rağmen, modern web ve sunucu uygulamalarında eş zamanlı (concurrent) ve asenkron operasyonları başarıyla yönetme yeteneğiyle bilinir. Tarayıcınızda akıcı bir kullanıcı arayüzü, Node.js sunucunuzda binlerce eş zamanlı bağlantı... Tüm bu "sihrin" arkasında yatan temel mekanizma: Event Loop . Birçok geliştiricinin yüzeysel olarak bildiği ancak derinlemesine anladığında kod kalitesini ve performansını katlayabileceği kritik bir konudur. Benim geliştirme tecrübelerimde, özellikle karmaşık React uygulamaları veya yüksek trafikli Node.js API'ları geliştirirken, Event Loop'un çalışma prensiplerini ve mikro/makro görevler arasındaki farkı anlamanın, beklenmedik performans sorunlarını gidermede veya daha duyarlı uygulamalar inşa etmede ne kadar hayati olduğunu defalarca gördüm. Bu yazıda, JavaScript'in asenkron doğasını derinlemesine inceleyecek, Event Loop'u parçalarına ayıracak ve mikro görevler ile makr...

Modern web uygulamalarının karmaşıklığı arttıkça, monolitik frontend mimarileri geliştirme hızı, bakım kolaylığı ve takım bağımsızlığı açısından darboğazlar yaratmaya başlıyor. Tıpkı backend dünyasındaki mikroservislerin popülaritesi gibi, frontend tarafında da uygulamaları daha küçük, bağımsız ve yönetilebilir parçalara bölme ihtiyacı doğdu. İşte bu noktada mikro-frontend mimarileri devreye giriyor. Benim geliştirme tecrübelerimde, büyük ölçekli ve çok ekipli projelerde, frontend'i modüler hale getirmenin geliştirici verimliliğini ve ürün esnekliğini ne kadar artırdığını defalarca gözlemledim. Ancak bu modülerliği sağlarken, farklı teknolojileri bir araya getirme ve bunları uyumlu çalıştırma konusu her zaman bir meydan okuma olmuştur. Bu yazıda, özellikle React ekosisteminde çalışan geliştiriciler için, modern web'in temel yapı taşlarından biri olan Web Bileşenlerini (Web Components) kullanarak nasıl etkili bir mikro-frontend mimarisi inşa edebileceğimizi adım adım inceleyec...

Günümüzün hızla büyüyen dijital dünyasında, başarılı bir uygulamanın temelinde yatan en önemli faktörlerden biri, şüphesiz veri yönetimi ve ölçeklenebilirliktir. Kullanıcı sayıları ve depolanan veri miktarı arttıkça, geleneksel veritabanı yaklaşımları performans darboğazlarına ve sürdürülebilirlik sorunlarına yol açabilir. Özellikle Node.js gibi yüksek performanslı ve eş zamanlılık odaklı bir çalışma zamanı ile geliştirilen uygulamalarda, backend'in veritabanı katmanında da aynı ölçeklenebilirlik potansiyeline sahip olması kritik önem taşır. Benim geliştirme tecrübelerimde, büyük ölçekli projelerde karşılaştığım en büyük zorluklardan biri, veritabanını artan yüke karşı nasıl esnek ve verimli bir şekilde ölçeklendireceğimiz olmuştur. Bu noktada, belge tabanlı (NoSQL) yapısıyla öne çıkan MongoDB ve onun güçlü özelliği olan Sharding , hem performansı artırmak hem de petabaytlarca veriyi ve milyonlarca kullanıcıyı yönetmek için vazgeçilmez bir çözüm sunar. Bu yazıda, MongoDB Sharding...

Modern yazılım mimarileri, özellikle mikroservisler , uygulamalarımıza inanılmaz bir esneklik ve ölçeklenebilirlik katıyor. Ancak bu parçalı yapı, beraberinde yeni zorlukları da getiriyor: Bir kullanıcının isteği, farklı servisler arasında dolaşırken hangi yollardan geçiyor? Hangi serviste gecikme yaşanıyor? Bir hata zincirinin başlangıç noktası neresi? Monolitik bir uygulamada bu soruların yanıtlarını bulmak nispeten kolayken, mikroservis dünyasında durum çok daha karmaşık bir hal alıyor. Benim geliştirme tecrübelerimde, özellikle Node.js ile inşa ettiğim yüksek performanslı ve dağıtık sistemlerde, bu tür görünürlük eksikliklerinin hata ayıklama süreçlerini kabusa çevirebildiğini defalarca gördüm. İşte bu noktada Dağıtık İzleme (Distributed Tracing) devreye giriyor. Bu yazıda, Node.js mikroservislerinizde distributed tracing’i nasıl uygulayacağınızı, temel kavramlarını, OpenTelemetry gibi standartları ve Jaeger/Zipkin gibi araçlarla uçtan uca görünürlük sağlayarak karmaşık sistemleri...

Yazılım dünyasında performans optimizasyonu, özellikle büyük ve karmaşık uygulamalar geliştirirken karşılaştığımız en kritik konulardan biridir. Çoğu zaman odak noktamız algoritmik karmaşıklık, ağ istekleri veya UI render süreleri olsa da, gözden kaçan ancak performansı derinden etkileyen bir başka alan var: bellek yönetimi . JavaScript gibi otomatik bellek yönetimi (Garbage Collection) sunan dillerde bile, bellek sızıntıları ve verimsiz bellek kullanımı uygulamalarınızı yavaşlatabilir, hatta çökmesine neden olabilir. Benim geliştirme tecrübelerimde, özellikle uzun süre çalışan Node.js sunucularında veya SPA (Single Page Application) React uygulamalarında, beklenmedik performans düşüşlerinin ve kararsızlıkların kökeninde genellikle bellek sorunlarının yattığını defalarca gördüm. Bu yazıda, JavaScript'in bellek yönetimini, Garbage Collection mekanizmalarını ve uygulamalarınızdaki potansiyel bellek sızıntılarını nasıl tespit edip önleyebileceğinizi derinlemesine inceleyeceğim. Amacım...